بهارانه

بهارانه

 
به به که ربیع و عید نوروز آمد                                               نوروز شد و به خلق نوروز آمد
طفلان دبستان همه گشتند آزاد                                  آزادی نوروز ز نو روز آمد!
طغرل احراری
چو فردا روز نوروز است و نوروز جهان آید                       رَود این سال فرتوت و یکی سال جوان آید
از این خواهم چنین یابم که سالی خوش روان آید                        که نامهربان یارم، بخوابم مهربان آید
میرزاده عشقی
لشکر نوروز برون تاختند                                           رفت دی سرد دم عمر کاه
شاه ریاحین سوی بستان چمید                                  زاطلس سرخ ابر زدش بارگاه
جمال‌الدین اصفهانی
نوروز ببین که روی بستان                                         شسته است به آب زندگانی
واراسته شد چون نقش مانی                                       آن خاک سیاه باستانی
بر سر بنهاد بار دیگر                                                نو نرگس تاج اردوانی
گیتی به مثل بهشت گشته است                                 هر چند که نیست جاودانی
ناصر خسرو
عَلَم دولت نوروز به صحرا برخاست                               زحمت لشکر سرما ز سرِ ما برخاست
بر عروسان چمن بست صبا هر گهری                            که به غوّاصی ابر از دل دریا برخاست
طَبَق باغ پر از نقل و ریاحین کردند                              شکر آن را که زمین از تب سرما برخاست
سعدی
باد نوروز نسیم گل رعنا آورد                                      گرد مشک ختن از دامن صحرا آورد
شاخ را باغ بنفش دم طاووس نگاشت                            غنچه را باد به شکل سر بینا آرورد
سلمان ساوجی
خوشا به موسم نوروز بوی باد بهار                                خوشا به صبحدم آواز بلبل از گلزار
پیام دوست ز باد بهار می‌شنوم                                    غلام باد بهارم، غلام باد بهار
مجد همگر
صبح عید است و فلک آینه کردار من است                     بخت اگر یار شود یار کنون یار من است
خرم شیرازی
خوشا تفرّج نوروز خاصه در شیراز                                 که برکَنَد دل مرد مسافر از وطنش
عزیز مصر چمن شد جمال یوسف گل                           صبا به شهر در آرود بوی پیرهنش
سعدی
باد یارب زسعادت همه روزش نوروز                              هرکه در عید نیاید به مبارک بادم!
صایب تبریزی
حزین منشین که نوروز بهار است                                جهان چون خضر خطت سبزه‌زار است
بهار افروخت زینت در گلستان                                    محل فیض سیرگلعذار است
گل و سنبل پریشان از صبا شد                                   فراز و شیب صحرا لاله‌زار است
طغرل احراری
دوست می‌دارم من این نوروز فرخ فال را                         تا کنم نو بر جبین خوبرویان سال را
خواهی ار با فال میمون بگذرد روز تو خوش                    برگشا هر صبحدم از دفتر گل فال را
ملک‌الشعرای بهار
عید در موسم نوروز بسی روح افزاست                           روح جانبخش ریاحین چمن راحت زاست
موسم عیش و زمان طرب آمد لیکن                             بر دل سوختگان هر نفسی داغ بلاست
منسوب به حسین بن منصور حلاج
عید و نوروز بود مکتب ما را هر روز                              به محبت گذرد شنبه و آدینه ما
نظیری نیشابوری
باد نوروز آمد و درهای بستان کرده باز                          گل جهانی را به روی خویش خندان کرده باز
غنچه بهر صد درم گل را به زندان کرده بود                    زر بداد آن گه صبا و قفل زندان کرده باز
در عرق شد غنچه از گرما و تنگ آمد زخویش                 باد خوش می‌آید، از گرما گریبان کرده باز
امیرخسرو دهلوی
آن را که خرد مصلحت آموز شود                                 کی در غم عید و بند نوروز شود
عیدی شمرد که روز نوروز شود                                   هر شب به عافیت بر او روز شود
انوری
برآمد باد صبح و بوی نوروز                                        به کام دوستان و بخت پیروز
مبارک بادت این سال و همه سال                               همایون بادت این روز و همه روز
سعدی
برخیز که باد صبح نوروز                                           در باغچه می‌کند گل افشان
خاموشی بلبلان مشتاق                                            در موسم گل ندارد امکان
سعدی
صبحم از مشرق برآمد باد نوروز از یمین                                    عقل و طبعم خیره گشت از صبح رب‌العالمین
با جوانان راه صحرا برگرفتم بامداد                               کودکی گفتا تو پیری با خردمندان نشین
گفتم ای غافل! نبینی کوه با چندین وقار                       همچون طفلان دامنش پرارغوان و یاسمین
سعدی
عشرت بادا صبح تو و شام تو را                                    آغاز تو را خوشی و انجام تو را
شب‌های تو را باد نشاط شب عید                                 نوروز زِ هم نگسلد ایام تو را
وحشی بافقی
خوش آن که چون من حیات جاویدگرفت                      و زدولت جام جای جمشید گرفت
هنگام بهار و روز نوروز به باغ                                      در سبزه و گل غلت زد و عید گرفت
فرخی یزدی
نوروز جلالی اندر آمد                                               ای عدل تو شاخِ سرشکسته
هم عارض سبزه تاب داده                                          هم جعد بنفشه در شکسته
مجیرالدین بیلقانی
رسید موسم نوروز و روزگار شکفت                               زخنده گل شادی دل بهار شکفت
چه باده ساقی نیسان به جام گلشن ریخت                     که گل به گلشن، همچو روی یار شکفت
فیّاض

پاسخ دهید

هیچ نظری تا کنون برای این مطلب ارسال نشده است، اولین نفر باشید...